Sebas van den Brink - grafisch ontwerp, vormgeving, video/animatie, illustratie

Naar het Playgrounds Festival.

Volgende week donderdag en vrijdag ben ik onderdeel van de Crabsalad delegatie op het Playgrounds Festival. Als stagiair is dit een ultiem leermoment en om gratis te zuipen en te overnachten op dit media festival te Tilburg. Ik moet me er nog wat meer in verdiepen, het lijkt me gaaf om mensen te ontmoeten en te zien waar zo’n festival om draait. Ga je ook? Laat het even weten door me te mailen (of een reactie achter te laten, doe ’s gek).

Ik ben ook heel benieuwd hoe een lezing van Crabsalad eruit ziet. Misschien moet ik me wel een beetje schamen dat - alhoewel ze hier in Groningen één of twee keer hebben gepresenteerd - ik ze nooit heb gezien. Al loop ik er wel stage (en het is gaaf + leerzaam!) Maar who cares? De koningen mag ik van dichtbij meemaken.

Twee weken hoofdstad.

Amsterdam is toch een fascinerende stad. Dan weer wel, dan weer niet - maar nu dus wel. Het had gewoon veel te veel met mijn stemming te maken. Vooral het aantal eetgelegenheden is fantastisch. Gisteren ben ik nog wezen eten bij de Eettuin aan de 2e Tuin Dwarsstraat in de Jordaan. Het afgelopen weekend bij Van Buuren tegenover het Sarphatipark en de week daarvoor nog bij Kismet aan de Albert Cuypstraat. Ook ben ik twee keer bij Rialto geweest aan de Ceintuurbaan. Daar heb ik Il Dolce E L’Amaro gezien en Le Silence de Lorna. Vooral die laatste was erg mooi.

En toch ga ik voorlopg in Groningen blijven. Reden daarvoor is simpelweg de rust, de ruimte en de vrienden en kennissen. Wellicht dat ik in de toekomst toch ga, maar dat ligt eraan. Ik heb een interview gezien met de oprichter van Raspberry Animation (ben even zijn naam kwijt), gemaakt door klasgenoten van mij. Daarin zei hij hier (in Groningen) te zijn begonnen, maar misschien binnenkort naar Amsterdam uit te wijken - daar zitten tenslotte de meeste klanten. Tsja, daar kan ik niet omheen. Dat is zo. Allerlei produktiemaatschappijen, producers, studio’s - daar zit het “wereldje”.

Gelukkig zit er ook familie. Een leuke familie.

“Let’s Crash The Exchange And Save Money!”

Maybe i’m being paranoid, but something strikes me. I’m not normally someone who goes out looking for conspiracies or conspiracy theories, but it seems only too convenient if big businesses are going to cut budgets on “green” projects because of the credit crunch…

I think it’s a poor excuse. What use is money if the world suffers trillions in damages from the greenhouse effect? Of course the same executives would still sit on a sack of money. Even if the moon crashes into the earth they’ll still be rich. Why would they care? Really. They don’t have to.

Either that or i’m being paranoid.

Slingerklok.

Soms lijk ik wel een slingerklok. Vandaag was een fijne dag in Amsterdam, erg goed. Ik voel me fijn, in mijn nopjes. Nu - in tegenstelling tot mijn vorige post - voel ik me er best op m’n gemak. Misschien wel een beetje thuis al. Gewoon, omdat de dag goed was. Achterlijk eigenlijk… dat ik het daar vanaf laat hangen. Dit drong ineens tot me door. Het gaat om wil. Zodra ik iets doe zonder er eerst over te malen gaat het drie keer zo gemakkelijk. Zo voor de hand liggend, het is eigenlijk een open deur. Niet lullen (ervoor of erna), maar doen. De laatste weken proef ik het snoepgoed dat aan de andere kant van die deur ligt vaker.

En het smaakt best lekker.

(Wel op tijd je tanden poetsen.)

Groningen.

Soms heb je een uitstapje nodig om je te realiseren waar je je thuis voelt. In mijn geval dus naar Amsterdam. De mogelijkheden daar zijn eindeloos, iedereen kent Amsterdam. De Pijp is een toffe wijk. Er zijn leuke plekken om te bezoeken, er werken geweldige mensen. Het is tenslotte de hoofdstad…

..maar ik voel me er niet thuis.

Zo langzamerhand begin ik een conclusie te trekken, eigenlijk dezelfde maar dan sterker; ik moet eigenwijs zijn. Iets wat sowieso al in mijn karakter schuilt. Mijn eigen plan trekken, de dingen doen die ik leuk vind. Als ik iets wil bereiken moet ik er nu voor gaan. Want, als ik mijn stagebegeleider quote: “Je krijgt alleen maar meer van wat je doet.”

Wat dat betreft leer ik genoeg op stage. Het ontwikkelen van ideëen, dat je niet hoeft te schikken aan anderen. En ik leer mezelf beter kennen. Ook Amsterdam leer ik beter kennen, maar wanneer ik weer in Groningen ben voel ik onmiddelijk ontspanning. Je wordt er niet meteen overreden door een tram, ik begrijp de mensen in het noorden ook beter. Al zijn “noorderlingen” vaak gesloten, toch ervaar ik ze als vriendelijker. Wat in Amsterdam als triviaal en waardeloos wordt geacht, lijkt in Groningen belangrijker. Vreemd is dat. Zijn zij verzadigd? Of is het noorden naïef?

Nou en? lijkt het motto te zijn waar iedereen mee rondloopt. Gebrand op het voorhoofd. Misschien is mijn tempo niet goed aangepast aan dat van Amsterdam. Ik lijk wel constant te zijn afgeleid. De stad maakt me doof. Ik versta ze niet en ik wordt niet begrepen.

Maar f*ck ik laat me niet inpakken!