Sebas van den Brink - grafisch ontwerp, vormgeving, video/animatie, illustratie

November’s ending.

One more week. One more week at Amsterdam. Then my dad (for the first time in my life) is picking me up with the car to take me back home to Groningen. I’m going home baby! I cannot express enough thanks to the guys at Crabsalad. I still have a way to go, but hell it’s been good! I’ve learned a lot and seen the way business can be done in a way I actually like. Just by being yourself! There’s a lot of training in store for me. Making sure I keep hold of a kind of buzz. Making bad news good news and setting the right conditions to be able to do the things you love. To make a long story short; having a good time no matter what.

One more week.

You know I decided that i’m sick and tired of being single. It’s taken long enough. I can’t fucking withold myself any longer. I’ve actively stayed away from flirtation and such so I could focus on work and school, but it’s been too long now. And i’m nearly done with school anyway! Maybe it’s the winter, maybe i’m just bored with myself. Where are you? I know you’re out there!

And starting in december i’ve got a zillion and one things to do! Write my internship report, rebrand my little company, start a couple of websites, start drawing the storyboard of a short animation film, buy a stand for my drumming practicepad, play with my roommate and a friend in a fucking band and generally kick ass!

Goddammit i’m so psyched! 2009 is going to fucking rock! Who wants to fall in love?

Twee weken hoofdstad.

Amsterdam is toch een fascinerende stad. Dan weer wel, dan weer niet - maar nu dus wel. Het had gewoon veel te veel met mijn stemming te maken. Vooral het aantal eetgelegenheden is fantastisch. Gisteren ben ik nog wezen eten bij de Eettuin aan de 2e Tuin Dwarsstraat in de Jordaan. Het afgelopen weekend bij Van Buuren tegenover het Sarphatipark en de week daarvoor nog bij Kismet aan de Albert Cuypstraat. Ook ben ik twee keer bij Rialto geweest aan de Ceintuurbaan. Daar heb ik Il Dolce E L’Amaro gezien en Le Silence de Lorna. Vooral die laatste was erg mooi.

En toch ga ik voorlopg in Groningen blijven. Reden daarvoor is simpelweg de rust, de ruimte en de vrienden en kennissen. Wellicht dat ik in de toekomst toch ga, maar dat ligt eraan. Ik heb een interview gezien met de oprichter van Raspberry Animation (ben even zijn naam kwijt), gemaakt door klasgenoten van mij. Daarin zei hij hier (in Groningen) te zijn begonnen, maar misschien binnenkort naar Amsterdam uit te wijken - daar zitten tenslotte de meeste klanten. Tsja, daar kan ik niet omheen. Dat is zo. Allerlei produktiemaatschappijen, producers, studio’s - daar zit het “wereldje”.

Gelukkig zit er ook familie. Een leuke familie.

Slingerklok.

Soms lijk ik wel een slingerklok. Vandaag was een fijne dag in Amsterdam, erg goed. Ik voel me fijn, in mijn nopjes. Nu - in tegenstelling tot mijn vorige post - voel ik me er best op m’n gemak. Misschien wel een beetje thuis al. Gewoon, omdat de dag goed was. Achterlijk eigenlijk… dat ik het daar vanaf laat hangen. Dit drong ineens tot me door. Het gaat om wil. Zodra ik iets doe zonder er eerst over te malen gaat het drie keer zo gemakkelijk. Zo voor de hand liggend, het is eigenlijk een open deur. Niet lullen (ervoor of erna), maar doen. De laatste weken proef ik het snoepgoed dat aan de andere kant van die deur ligt vaker.

En het smaakt best lekker.

(Wel op tijd je tanden poetsen.)

Groningen.

Soms heb je een uitstapje nodig om je te realiseren waar je je thuis voelt. In mijn geval dus naar Amsterdam. De mogelijkheden daar zijn eindeloos, iedereen kent Amsterdam. De Pijp is een toffe wijk. Er zijn leuke plekken om te bezoeken, er werken geweldige mensen. Het is tenslotte de hoofdstad…

..maar ik voel me er niet thuis.

Zo langzamerhand begin ik een conclusie te trekken, eigenlijk dezelfde maar dan sterker; ik moet eigenwijs zijn. Iets wat sowieso al in mijn karakter schuilt. Mijn eigen plan trekken, de dingen doen die ik leuk vind. Als ik iets wil bereiken moet ik er nu voor gaan. Want, als ik mijn stagebegeleider quote: “Je krijgt alleen maar meer van wat je doet.”

Wat dat betreft leer ik genoeg op stage. Het ontwikkelen van ideëen, dat je niet hoeft te schikken aan anderen. En ik leer mezelf beter kennen. Ook Amsterdam leer ik beter kennen, maar wanneer ik weer in Groningen ben voel ik onmiddelijk ontspanning. Je wordt er niet meteen overreden door een tram, ik begrijp de mensen in het noorden ook beter. Al zijn “noorderlingen” vaak gesloten, toch ervaar ik ze als vriendelijker. Wat in Amsterdam als triviaal en waardeloos wordt geacht, lijkt in Groningen belangrijker. Vreemd is dat. Zijn zij verzadigd? Of is het noorden naïef?

Nou en? lijkt het motto te zijn waar iedereen mee rondloopt. Gebrand op het voorhoofd. Misschien is mijn tempo niet goed aangepast aan dat van Amsterdam. Ik lijk wel constant te zijn afgeleid. De stad maakt me doof. Ik versta ze niet en ik wordt niet begrepen.

Maar f*ck ik laat me niet inpakken!