Sebas van den Brink - grafisch ontwerp, vormgeving, video/animatie, illustratie

November’s ending.

One more week. One more week at Amsterdam. Then my dad (for the first time in my life) is picking me up with the car to take me back home to Groningen. I’m going home baby! I cannot express enough thanks to the guys at Crabsalad. I still have a way to go, but hell it’s been good! I’ve learned a lot and seen the way business can be done in a way I actually like. Just by being yourself! There’s a lot of training in store for me. Making sure I keep hold of a kind of buzz. Making bad news good news and setting the right conditions to be able to do the things you love. To make a long story short; having a good time no matter what.

One more week.

You know I decided that i’m sick and tired of being single. It’s taken long enough. I can’t fucking withold myself any longer. I’ve actively stayed away from flirtation and such so I could focus on work and school, but it’s been too long now. And i’m nearly done with school anyway! Maybe it’s the winter, maybe i’m just bored with myself. Where are you? I know you’re out there!

And starting in december i’ve got a zillion and one things to do! Write my internship report, rebrand my little company, start a couple of websites, start drawing the storyboard of a short animation film, buy a stand for my drumming practicepad, play with my roommate and a friend in a fucking band and generally kick ass!

Goddammit i’m so psyched! 2009 is going to fucking rock! Who wants to fall in love?

Kleine update.

Vanaf het werk blog ik eventjes iets. Het is er leuk, ik geniet van de laatste dagen. Een project afmaken, veel animeer werk. Daarnaast word ik steeds beter op de flipperkast. Tussen het werk door browse ik het internet af. Je weet nooit wat je tegenkomt. Ik vond dit stukje wel leuk in een artikel van BBC News;

“According to legend, in 1284 Hamelin - called Hameln in Germany - was infested with rats but a Pied Piper lured them out of town by playing a pipe.

He later lured the children out too - but the town still celebrates the tale.“

Kan niet wachten!

Het Playgrounds Festival was ontzettend leuk! Ik mocht mee met de jongens van Crabsalad. Er waren een paar ongelooflijk toffe dingen te zien. Zo waren Sil van der Woerd er, Erik-Jan de Boer van Rhythm & Hues, Glassworks, Roel Wouters, Tokyoplastic (Sam, it was fun meeting you!) en nog veel meer. Waar vind je zoveel talent en geweldig werk bij elkaar? Nou, daar. In Tilburg.

Als je als stagiair of student naar zo’n festival gaan kunt moet je dat zeker doen. Het is een mooie introductie in de wereld/het wereldje en heeft mij ontzettend gemotiveerd. Daarnaast was de organisatie heel vriendelijk en de lokatie - de Nieuwe Vorst - was leuk. Al met al vond ik het heel geslaagd - ik kan niet wachten om aan de bak te kunnen!

Op de terugweg naar Groningen kwam ik nog de man achter Zeptonn tegen, Jan Willem. De reis duurde iets van 3,5 uur maar leek aanzienlijk korter omdat we zaten te kletsen. Hij liet me ook nog een boek zien wat hij gemaakt heeft samen met een heleboel andere illustratoren. Black & White Freedrawings. Hierin wordt onderzocht hoe de samenwerking verloopt tussen Zeptonn en anderen. Alles is met de hand getekend en ik heb het boek even in de hand gehad, het is net alsof er echt in is getekend. Ik heb even een plaatje gejat geleend van zijn website om je een idee te geven.

Naar het Playgrounds Festival.

Volgende week donderdag en vrijdag ben ik onderdeel van de Crabsalad delegatie op het Playgrounds Festival. Als stagiair is dit een ultiem leermoment en om gratis te zuipen en te overnachten op dit media festival te Tilburg. Ik moet me er nog wat meer in verdiepen, het lijkt me gaaf om mensen te ontmoeten en te zien waar zo’n festival om draait. Ga je ook? Laat het even weten door me te mailen (of een reactie achter te laten, doe ’s gek).

Ik ben ook heel benieuwd hoe een lezing van Crabsalad eruit ziet. Misschien moet ik me wel een beetje schamen dat - alhoewel ze hier in Groningen één of twee keer hebben gepresenteerd - ik ze nooit heb gezien. Al loop ik er wel stage (en het is gaaf + leerzaam!) Maar who cares? De koningen mag ik van dichtbij meemaken.

Twee weken hoofdstad.

Amsterdam is toch een fascinerende stad. Dan weer wel, dan weer niet - maar nu dus wel. Het had gewoon veel te veel met mijn stemming te maken. Vooral het aantal eetgelegenheden is fantastisch. Gisteren ben ik nog wezen eten bij de Eettuin aan de 2e Tuin Dwarsstraat in de Jordaan. Het afgelopen weekend bij Van Buuren tegenover het Sarphatipark en de week daarvoor nog bij Kismet aan de Albert Cuypstraat. Ook ben ik twee keer bij Rialto geweest aan de Ceintuurbaan. Daar heb ik Il Dolce E L’Amaro gezien en Le Silence de Lorna. Vooral die laatste was erg mooi.

En toch ga ik voorlopg in Groningen blijven. Reden daarvoor is simpelweg de rust, de ruimte en de vrienden en kennissen. Wellicht dat ik in de toekomst toch ga, maar dat ligt eraan. Ik heb een interview gezien met de oprichter van Raspberry Animation (ben even zijn naam kwijt), gemaakt door klasgenoten van mij. Daarin zei hij hier (in Groningen) te zijn begonnen, maar misschien binnenkort naar Amsterdam uit te wijken - daar zitten tenslotte de meeste klanten. Tsja, daar kan ik niet omheen. Dat is zo. Allerlei produktiemaatschappijen, producers, studio’s - daar zit het “wereldje”.

Gelukkig zit er ook familie. Een leuke familie.

Slingerklok.

Soms lijk ik wel een slingerklok. Vandaag was een fijne dag in Amsterdam, erg goed. Ik voel me fijn, in mijn nopjes. Nu - in tegenstelling tot mijn vorige post - voel ik me er best op m’n gemak. Misschien wel een beetje thuis al. Gewoon, omdat de dag goed was. Achterlijk eigenlijk… dat ik het daar vanaf laat hangen. Dit drong ineens tot me door. Het gaat om wil. Zodra ik iets doe zonder er eerst over te malen gaat het drie keer zo gemakkelijk. Zo voor de hand liggend, het is eigenlijk een open deur. Niet lullen (ervoor of erna), maar doen. De laatste weken proef ik het snoepgoed dat aan de andere kant van die deur ligt vaker.

En het smaakt best lekker.

(Wel op tijd je tanden poetsen.)

Groningen.

Soms heb je een uitstapje nodig om je te realiseren waar je je thuis voelt. In mijn geval dus naar Amsterdam. De mogelijkheden daar zijn eindeloos, iedereen kent Amsterdam. De Pijp is een toffe wijk. Er zijn leuke plekken om te bezoeken, er werken geweldige mensen. Het is tenslotte de hoofdstad…

..maar ik voel me er niet thuis.

Zo langzamerhand begin ik een conclusie te trekken, eigenlijk dezelfde maar dan sterker; ik moet eigenwijs zijn. Iets wat sowieso al in mijn karakter schuilt. Mijn eigen plan trekken, de dingen doen die ik leuk vind. Als ik iets wil bereiken moet ik er nu voor gaan. Want, als ik mijn stagebegeleider quote: “Je krijgt alleen maar meer van wat je doet.”

Wat dat betreft leer ik genoeg op stage. Het ontwikkelen van ideëen, dat je niet hoeft te schikken aan anderen. En ik leer mezelf beter kennen. Ook Amsterdam leer ik beter kennen, maar wanneer ik weer in Groningen ben voel ik onmiddelijk ontspanning. Je wordt er niet meteen overreden door een tram, ik begrijp de mensen in het noorden ook beter. Al zijn “noorderlingen” vaak gesloten, toch ervaar ik ze als vriendelijker. Wat in Amsterdam als triviaal en waardeloos wordt geacht, lijkt in Groningen belangrijker. Vreemd is dat. Zijn zij verzadigd? Of is het noorden naïef?

Nou en? lijkt het motto te zijn waar iedereen mee rondloopt. Gebrand op het voorhoofd. Misschien is mijn tempo niet goed aangepast aan dat van Amsterdam. Ik lijk wel constant te zijn afgeleid. De stad maakt me doof. Ik versta ze niet en ik wordt niet begrepen.

Maar f*ck ik laat me niet inpakken!

Joy Division.

Het verbaast me dat ik nog nooit eerder naar Joy Division heb geluisterd. Ik vind het geweldig! De Amerikaanse band Interpol lijkt er ontzettend veel op - vooral qua stemgeluid. Dat en de ervaringen die ik elke dag op aan het doen ben in Amsterdam en aldaar op stage bij Crabsalad leren me een heleboel. Mijn persoonlijke stijl is tot nu toe nogal timide, wellicht een beetje uit angst om eruit te springen. Vooral niet opvallen, gewoon blenden met de omgeving - dat is al jaren mijn insteek. Ik begin nu in te zien dat dit moet veranderen. Hierin moet ik assertiever worden.

Geen idee waar zich dat in gaat vertalen. Het wordt tijd voor een diepgravend onderzoek, iets wat ik ga doen in de komende maanden. Tijd voor nieuw en vers werk - al maak ik geen beloften, want ik heb nog steeds een aanstaand eindexamen (veel werk). Afin, iemand een keertje afspreken in Amsterdam?

Eens een ervaring opdoen.

Als je het woord reiziger in de Van Dale zou opzoeken, komt mijn naam in de omschrijving zeker niet voor. Ja, misschien als het tegenovergestelde. “Die man is een sebassener.” Iemand die nooit of erg weinig reist en van de wereld ziet. Dat ben ik. Het heeft wel een reden; weinig geld, gebroken gezin en een rijke fantasie. Ik ben ook niet nergens geweest. Ik heb Londen (een weekje) gezien, Berlijn (3 dagen) en Legoland (toen ik 9 was).

Maandag ga ik naar Amsterdam. Nou niet bepaald ver weg of vreemd, maar voor zo’n huismus als ik toch wel een hele stap. Ik ga er namelijk 3 maanden naartoe voor een stage. Er zijn meerdere redenen voor Amsterdam. Ten eerste wilde ik eens iets anders dan Groningen, Assen of iets noordelijks in het algemeen. Men moet toch een beetje van de wereld zien en in mijn geval moet ik toch ergens beginnen. Daarnaast heb ik ‘t geluk dat een deel van mijn familie Amsterdams is. Dankzij mijn oom en tante heb ik daar goedkoop goed onderdak - ideaal! En verder is Mokum wel the place to be voor mediastages (naast Hilversum misschien…).

Wie weet. Misschien staat A’dam mij wel aan en blijf ik er hangen. Na de stage moet ik mijn opleiding afronden met een eindexamenopdracht en een scriptie. Daarna ben ik eindelijk vogelvrij - na 19 jaar onderwijs - om mijn eigen pad te bewandelen aan te leggen.